Blog

Kult świętych był podstawową uformowania się niezwykle dynamicznego i trwałego zjawiska religijnego, jakim są pielgrzymki. Ta forma rytualno-obrzędowa, jako najbardziej odpowiadająca powszechnemu rozumieniu świętości, została spontanicznie zaadoptowana i podjęta przez wszystkie grupy społeczne, przez elity i masy, książąt i chłopów. Pielgrzymowanie do grobów świętych było podstawową formą ruchliwości społecznej średniowiecza. Granice nie obowiązywały. Z czasem pielgrzym stawał się osobą poważną, uświęconą, od innych wędrowców odróżniał go charakterystyczny ubiór i atrybuty. Choć pielgrzymka była przedsięwzięciem trudnym i niebezpiecznym, nie zrażało to ludzi średniowiecza, a także ich następców. Przygotowywano się starannie, bo podróż do odległych nieraz sanktuariów trwała długo. Tym bardziej, że starano się nawiedzić po drodze inne miejsca kultu i znaczniejsze kościoły. Niektórzy nie wracali już do domów i osiedlali się przy sanktuariach jako pustelnicy i “ludzie Boży”.